خسی در میقات

نمیرم از این پس که من زنده ام که تخم سخن را پراکنده ام

با درود به شما دوستان عزیز و گرامی

همانطور که همه شما می دانید امروز ، روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی هست.

و به گفته دکتر کزازی فردوسی اندیشمندی است که هرچند چونان ایرانی به جهان می نگرد ،

جهان بینی ویژه خود را نیز داراست.

همه شما دوستان عزیز آشنایی با شاهنامه و فردوسی را دارید که نوشتن در این مورد حکایت

زیره به کرمان بردن خواهد شد.

امروز و هر روز دیگر اگر بزرگداشت برای فردوسی بگیریم باز هم کاری انجام نداده ایم.

امروز صبح همایشی در رابطه با بزرگداشت فردوسی در دانشگاه فردوسی مشهد برگزار شد

که من در آن شرکت کردم و سخنرانان بسیار زیبا سخنرانی کردند و بسیاری از شاهنامه

پژوهان نیز مقالات خود را ارائه کردند که نتیجه آن بسیار جالب بود. که می توان به جنبه

شهرسازی ها آن زمان پی برد و بار دیگر به هنر ایرانی بالید و نحوه اداره کردن جامعه و

کشور در آن روزگاران و جاذبه های فکری فردوسی.

اما امروز بیشتر شرکت کنندگان در این همایش دانشجویانی بودند که در زمینه ادبیات

تحصیل می کردند و دیگر دانشجو ها و اقشار دیگر انگشت شمار بودند

امروز از خودم پرسیدم آیا ما همان ارزش و احترامی را به فردوسی می گذاریم که انگلیسی

ها به شکسپیر می گذارند و یونانی ها به هومر؟

آیا ما تلاش های انگلیسی ها و یونانی ها را در راستای بزرگداشت فردوسی و دیگر فرهیخته

گان را انجام می دهیم؟

یادم آمد که چند وقت پیش سریالی ساخته شد به نام " چهل سرباز " سریالی بسیار ابتدایی که

برای مخاطبان بزرگسال و آشنا به فردوسی و تاریخ و ادبیات ، جلوه ای نداشت چه برسد به

نوجوانان و کودکان

افسوس می خورم از اینکه جلد ششم " هری پاتر " در کمتر از یک هفته از انتشار در

آمریکا در ایران ترجمه شده و آن تبدیل شده به شاهکار ادبی میان نوجوانان و هم و غم

کودکان

بد نیست در پایان به سخنی از دکتر کزازی اشاره کنم: " شاهنامه در یکی از باریک ترین

بزنگاه های تاریخی ایران سروده شده است. اگر شاهنامه در آن روزگار پدید نمی آمد. چیستی

و هستی فرهنگی ایرانیان یا سخت آسیب می دید و یا از میان می رفت"

بنا های آباد گردد خراب زباران و از تابش آفتاب

پی افکندم از نظم کاخی بلند که از باد و باران نیابد گزند

روز و روزگار همواره خوش