خسی در میقات

درود به همه شما دوستان عزیزم

فرا رسیدن نوروز باستانی جشن ملی ایرانیان را به همه شما تبریک می گویم و امیدوارم سالی

سرشار از شادی و شور و نشاط داشته باشید.

دو بیتی های زیر گزیده ای از دوبیتی های کتاب " هفتصد ترانه " است که به کوشش آقای حسین

کوهی کرمانی نگارش شده است و به زبان های محلی هست

دراین باره می گویند آقای کوهی کرمانی مسافت بین کرمان و تهران را با پایی پیاده پیموده و به

هر شهر و آبادی که ایشان می رسیدند اشعار آن آبادی را با همان زبان محلی نگارش می کنند که

نتیجه آن کتاب " هفتصد ترانه " می شود. محمد تقی بهار شاعر معاصر نیز مقدمه ای برای این

کتاب ارزشمند می نویسد

خودم سبزم که یارم سبز پوشه

خودم گل هستم و ول گل فروشه

دو چشمش سنگ و ابرویش ترازو

به نرخ زعفرون گل می فروشه

چرا رنگت پریده جونم امروز

چرا غم می خوری ای یار دلسوز

چرا غم می خوری نصفت نمونده

عزیزت می رسد تا عید نوروز

سر دستت عقیقه یا بلوره

لب لعلت نه شیرینه نه شوره

بده یک بوسه از کنج لبونت

لب لعلت خوراک مار و موره

گل سرخ و سفید از من رمیدی

مگر حرف بدی از من شنیدی

مو که حرف بدی با ول نگفتم

چرا مهر و محبت را بریدی

سیه چشمی که چشمک ور من انداخت

مرا از کودکی توی غم انداخت

که بیدم کودکی و طفل نادون

چنین آتش که بر جون می انداخت

قدت از دور می بینم بسم نیست

به جائی رفته ای که دس رسم نیست

به جائی رفته ای که گل بچینی

که هرچه گل بچینی من بسم نیست

اگر یار مرا دیدی به خلوت

بگو ای بی وفا ای بی مروت

گریبون من از دست تو چاکه

نخواهم دوخت تا روز قیامت

اگر تو گهری من کهربایم

اگر تو نقره ای من هم طلایم

اگر تو کودکی رویت نمیشه

به من وعده بده پیشت بیایم

از اینجا تا به پیشت راه دوره

در اینجا ماندن ما جبر و زوره

کسی می بود خبر می داد بیارم

که شربت خونه ما آب شوره

سه روزه رفته ای سی روزه حالا

زمستون رفته ای نوروزه حالا

خودت گفتی سر هفته بیایم

شماره کن ببینن چند روزه حالا

نمی دونم چرا جونم غمینی

مگر داری فراق نازنینی

عزیزم بد مکن تا بد نبینی

میفشون تخم بد تا بد نچینی

وفا کار بزرگون جهونه

وفا می مونه جانا در زمونه

وفا بر آدمی زادست زینت

وفا بر مرد و نامردی نشونه

امیدوارم از این دوبیتی های محلی لذت برده باشید

روز و روزگار همواره خوش و با شادباش مجدد نوروز باستانی ملی ایرانیان